PLHR. Zamienili łyżwy na rolki

Rolkarze ze stolicy Podhala zadebiutowali w czempionacie kraju w 2001 roku w drugim  roku funkcjonowania w Polsce ligi in line skatert, czyli hokeja na rolkach. W dodatku  nowotarżanie byli  rewelacją tych mistrzostw. Zespół entuzjastów tej dyscypliny  pod swoje skrzydła przyjęła Szarotka. Prezes klubu Marek Dudek miał szczęśliwą rękę, czego się tknął zamieniał na „złoto” lub „srebro”. Tak było w unihokeju, tak było w hokeju na rolkach.
 
W tumanach kurzu

 Wtedy mało kto się spodziewał, że hokeiści na rolkach wywalczą w debiucie wicemistrzostwo kraju. Tym bardziej, że mieli kłopoty z rozgrywaniem spotkań, bo nie było w mieście obiektu spełniającego regulaminowe wymogi. Nowotarżanie tylko raz wystąpili przed własną publicznością w hali lodowej. Grano na nierównym betonie i w... tumanach unoszącego się kurzu. Rywalem górali był warszawski Rollsport.
 
W barwach nowotarskiego klubu znanymi postaciami byli: Łukasz Gil, Michał Zgierski, Bogusław Kalata, Dariusz Siemieniec i reprezentant kraju Sebastian Łabuz.  Górale pokonali zespół ze stolicy 4:2, po dwóch bramkach Zgierskiego i Łabuza.
 
Dachowanie „Łabiego”

 - Niby takie same dyscypliny, ale bardziej męczę się na rolkach – powiedział po meczu Sebastian Łabuz, zapytany jaka jest różnica między dwoma odmianami hokeja. - Jeśli ktoś grał w hokeja, to musi się odzwyczaić od hamowania, bo może skończyć się groźną kontuzją. Doświadczyłem tego na pierwszym treningu. Będąc na pełnej szybkości zapomniałem się i zamiast łukiem przejechać obok bandy, z przyzwyczajenia hamowałem. Natychmiast siła odśrodkowa wyrzuciła mnie i zaliczyłem „dachowanie”. Miałem jeszcze kilka groźnie wyglądających wywrotek, ale nic mi się nie stało.
 
 Początki…
 
- Rozpoczęło się wszystko bardzo niewinnie – mówił Leszek Tokarz jun. – Kiedy nastała moda na rolki, kilku byłych hokeistów lodowych, dla zabawy, postanowiło spróbować sił w hokeju na rolkach. Wtedy nikt nie myślał o współzawodnictwie ligowym. Dlatego srebrny medal w debiucie to spory sukces, tym bardziej, iż jako jedyni w lidze nie mieliśmy warunków do trenowania. W zależności od warunków pogodowych zajęcia przeprowadzaliśmy na boisku asfaltowym przy LO im. Seweryna Goszczyńskiego. Tymczasem mecze rozgrywane były na specjalnej wykładzinie, jak w Opolu. U siebie rozegraliśmy tylko jedno spotkanie na betonowej nawierzchni. O naszym sukcesie zdecydował góralski charakter. Dosłownie wydarliśmy ten medal naszym konkurentom. Niewątpliwie duża w tym zasługa naszego bramkarza Marcina Klocka.
 
Przebili Szarotkę

Po dwunastu latach zespół z Czarnego Dunajca  zdobył drugi medal dla naszego regionu, tym razem z najszlachetniejszego kruszcu. By dostać się do walki o medale  Gazda musiała stoczyć baraż. W półfinale trafiła  na Marsjan z Opola, jedną z najbardziej doświadczonych drużyn w historii tej dyscypliny. O awansie górali do finału zdecydowała dogrywka. W finale czekała na nich ekipa z Cieszyna. Bohaterem w ekipie z Podhala okazał się Alan Łyszczarczyk, który zdobył cztery bramki i tą najważniejszą zwycięską 20 sekund przed końcem dająca wygraną 6:5.  
 
Może w tym roku?
 
Rok później turniej rozegrano na lodowisku w Nowym Targu i górale tytułu nie obronili.  Może w tym roku uda się Podhalu (kolejna zmiana nazwy drużyny) na najwyższym stopniu podium. Zaczęli imponująco od turnieju w Karwinie.  Rywalizują w grypie  A  z ekipami - HC Pantery, KS LUCE Cieszyn oraz Łączy Nas Hokej Team. Drugi turniej rozegrano w Cieszynie.  W grupie B rywalizują  Marsjanie, Boomers, Polonia i Hockey Team Łódź.
 
Oto wyniki Podhala z dwóch turniejów: - Luce 15:1 i 18:14, - Pantery 11:5 i 5:10, - Łączy Nas Hokej 12:9 i 10:8.
 
Po dwóch turniejach Podhale plasuje się na pierwszym miejscu z dorobkiem 9 punktów. Taką samą ilość „oczek” zgromadziła ekipa HC Panetry.
 
W ekipie Podhala aż roi się od gwiazd hokeja, reprezentantów kraju w zimowej odmianie -  Patryk Wronka,  Damian Tomasik  czy Krystian Dziubiński. Oprócz nich w składzie widnieją nazwiska: Gruszki, Kowalskiego, Wielkiewicza, Jastrzębskiego, Kapica, Podlipniego. Majocha, Plewy, Kmiecika, Olchawskiego, Pajerskiego, Kamienieckiego i Faltyna.
 
Stefan Leśniowski